دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1385

شب های بی چراغ

[به اولین و آخرین حرف الفبای عشق، آ] 

برای من
            "چراغ"
                      بیاور،
                             درست وقتی که آفتاب وسط آسمان است،
و همین جا روی طاقچه ی دلم بگذار.

من خورشید را نمی بینم،
                                  وقتی ستاره ی تو در افق چشمانم طلوع می کند،
و ماه را هم،
                وقتی که چشمانم در شب گیسوانت گم می شود.

و یادت باشد لبخندت را جا نگذاری
                                             و اشتباهی
                                             یک بغل گل سرخ برایم نیاوری،
و دست هایت را
                     که چقدر دوست دارم.

                                              * * *

                                              این روزها سخت دلم تنگ است... 

نوشته شده توسط فرهاد در 17:33 | لينک به اين مطلب